Posiadanie statusu PIO lub OCI ułatwia jednak dostęp do pełnego obywatelstwa indyjskiego. Na przykład, jeśli dana organizacja jest zarejestrowana od pięciu lat, musi zamieszkiwać w Indiach tylko przez rok, zanim zostanie pełnoprawnym obywatelem.

Usługi prawne a prawo dotyczące obywatelstwa

Ustawa o obywatelstwie irlandzkim stanowi, że obywatelstwo irlandzkie nabywa co najmniej jeden irlandzki dziadek. Należy zauważyć, że do celów prawa irlandzkiego za „obywatelstwo irlandzkie” uważa się osobę urodzoną w dowolnym miejscu na wyspie Irlandii (w tym w Irlandii Północnej stanowiącej część Zjednoczonego Królestwa, w którym obowiązuje prawo brytyjskie dotyczące obywatelstwa: w związku z tym osoby urodzone w Irlandii Północnej mają prawo zarówno do obywatelstwa brytyjskiego, jak i irlandzkiego). Więcej na ten temat na https://kancelaria-takiel.pl/uslugi-prawne/.

Prawo do obywatelstwa wszystkich osób urodzonych w Irlandii i na jej wyspach zostało określone w konstytucji Wolnego Państwa Irlandzkiego z 1922 r. oraz konstytucji Irlandii z 1937 r., a następnie wzmocnione porozumieniem belfańskim z 1998 r. Osoba urodzona poza Irlandią, uprawniona do obywatelstwa irlandzkiego przez dziadków urodzonych w Irlandii, może przenieść to prawo na własne dzieci. W tym celu jednak osoba ta musi zarejestrować swoje narodziny w irlandzkim rejestrze urodzeń zagranicznych przed narodzinami dzieci. Prawo irlandzkie również automatycznie przyznaje obywatelstwo każdej osobie urodzonej za granicą rodzicowi urodzonemu w Irlandii, bez konieczności rejestrowania się w DFA przed przyznaniem praw obywatelskich, takich jak posiadanie paszportu irlandzkiego.

Niezależnie od tego prawa irlandzki minister właściwy do spraw imigracji może odstąpić od warunków nadania obywatelstwa w celu nadania obywatelstwa osobie ubiegającej się o to obywatelstwo, która „pochodzi z Irlandii lub stowarzyszeń irlandzkich”, na mocy sekcji 15 irlandzkiej ustawy o obywatelstwie i obywatelstwie z 1986 r. (Irish Nationality and Citizenship Act, 1986). Z rzadkimi wyjątkami wnioskodawca musi zamieszkiwać na wyspie Irlandia przed złożeniem wniosku o naturalizację.

Dobry prawnik i jego atrybuty pracy

Usługi prawne a Ustawa o powrocie imigranta

Ustawa o powrocie imigranta jest aktem prawnym uchwalonym przez Izrael w 1950 r., który daje wszystkim Żydom, osobom pochodzenia żydowskiego do co najmniej jednego żydowskiego dziadka i małżonkom Żydów prawo do emigracji i osiedlenia się w Izraelu oraz uzyskania obywatelstwa, a także zobowiązuje rząd Izraela do ułatwienia im imigracji. Początkowo prawo miało zastosowanie tylko do Żydów, do czasu nowelizacji w 1970 r. stwierdzono, że prawa „przysługują także dziecku i wnukowi Żyda, małżonkowi Żyda, małżonkowi dziecka Żyda i małżonkowi wnuka Żyda”.

W rezultacie kilkaset tysięcy osób spełniło powyższe kryteria, przybywając do Izraela (głównie z byłego Związku Radzieckiego), ale nie zostały uznane za Żydów przez izraelskie władze religijne, które na podstawie halachy uznają jedynie dziecko żydowskiej matki za Żydów. Co więcej, niektórzy z tych imigrantów, choć mają żydowskiego dziadka, są znani z praktykowania chrześcijan. Osoby, które w przeciwnym razie kwalifikowałyby się do korzystania z tego prawa, mogą zostać wykluczone, jeśli można je racjonalnie uznać za zagrożenie dla dobra państwa, mają przeszłość kryminalną lub są poszukiwanymi uciekinierami w swoich krajach, z wyjątkiem ofiar prześladowań. Żydom, którzy przeszli na inną religię, również można odmówić prawa powrotu. Od 1950 r. do Izraela wyemigrowało 2.734.245 Żydów.